คำศัพท์ชั้นปีที่ 1 (80 ตัว)

 

# คันจิ เสียงอง เสียงคุน ความหมาย
1 イチ ひと。つ หนึ่ง
2 ふた。つ, ふつ。か สอง
3 サン みっ。つ สาม
4 , ヨン よっ。つ สี่
5 いつ。つ ห้า
6 ロク, ロッ むっ。つ, むい。か หก
7 シチ なな, なの。か เจ็ด
8 ハチ, ハッ やっ。つ, よう。か แปด
9 キュウ, ここの。つ เก้า
10 ジュウ とお。か สิบ
11 ヒャク   หนึ่งร้อย
12 セン หนึ่งพัน
13 , ニチ วัน, พระอาทิตย์
14 ゲツ, ガツ つき เดือน, พระจันทร์
15 ไฟ
16 スイ みず น้ำ
17 ボク、モク ต้นไม้
18 キン かね ทอง
19 ト、ド つち ดิน
20 ジョウ うえ、のぼ。る、あげ。る、あが。る ข้างบน
21 した、くだ。す、くだ。さる、さげ。る、さが。 ข้างล่าง
22 ひだり ซ้าย
23 ウ、ユウ みぎ ขวา
24 タイ、ダイ おお。きい ใหญ่
25 チュウ なか ตรงกลาง, ระหว่าง, ข้างใน
26 ショウ ちい。さい เล็ก
27 シュ มือ
28 ソク あし、た。りる ขา
29 モク、ボク นัยน์ตา
30 みみ หู
31 コウ くち ปาก
32 ニン、ジン ひと คน
33 シ、ス เด็ก
34 ジョ おんな ผู้หญิง
35 ダン おとこ ผู้ชาย
36 メイ、ミョウ ชื่อ
37 ネン とし ปี
38 サン やま ภูเขา
39 セン かわ แม่น้ำ
40 リン はやし ป่า
41 ゾウ はやい เร็ว
42 クウ そら, あく, から อากาศ, ว่างเปล่า
43 デン ไร่นา
44 テン あま ท้องฟ้า
45 セイ, ショウ ()きる, ()まれる, ()える, なま เติบโต, มีชีวิต, สด
46 はな ดอกไม้
47 ソウ くさ หญ้า
48 チュウ むし แมลง
49 ケン いぬ สุนัข
50 ケン () ดู
51 オン おと, เสียง
52 リョク, ちから พลัง, กำลัง
53 ,   อากาศ, ความรู้สึก
54 エン ()るい เยน, วงกลม
55 ニュウ (い)れる, (はい)る เข้า
56 シュツ (で)る, (だ)す ออก
57 リツ (た)つ ยืน
58 キュウ (やす)む พัก
59 セン さき ก่อน
60   ゆう ยามเย็น
61 ホン もと หนังสือ
62 ブン, モン   ตัวหนังสือ
63   ตัวอักษร
64     เรียน
65     โรงเรียน
66     หมู่บ้าน
67     เมือง
68     ป่า
69     ถูกต้อง
70     ลูกบอล
71     พระมหากษัตริย์
72     หิน
73     ไผ่
74     เส้นด้าย
75     หอย
76     รถยนต์
77     ฝน
78     แดง
79     น้ำเงิน
80    

ขาว

 

edit @ 3 Apr 2008 21:42:24 by sangai

ตารางตัวอักษรคะตะคะนะ

posted on 03 Apr 2008 21:20 by naligatay

ตารางตัวอักษรคะตะคะนะ

สระ และ พยัญชนะ

yōon
อะ อิ อุ เอะ โอะ ยะ ยิ ยุ
 
คะ คิ คุ เคะ โคะ キャ คิ ยะ キュ คิ ยุ キョ คิ โยะ
ซะ ชิ ซุ เซะ โซะ シャ ชิ ยะ シュ ชิ ยุ ショ ชิ โยะ
ทะ จิ สึ เทะ โทะ チャ จิ ยะ チュ จิ ยุ チョ จิ โยะ
นะ นิ นุ เนะ โนะ ニャ นิ ยะ ニュ นิ ยุ ニョ นิ โยะ
ฮะ ฮิ ฮุ ฟุ เฮะ โฮะ ヒャ ฮิ ยะ ヒュ ฮิ ยุ ヒョ ฮิ โยะ
มะ มิ มุ เมะ โมะ ミャ มิ ยะ ミュ มิ ยุ ミョ มิ โยะ
ยะ   ยุ イェ เย อิเยะ โยะ      
ระ ริ รุ เระ โระ リャ ริ ยะ リュ ริ ยุ リョ ริ โยะ
วะ () ウィวิ อุวิ   () ウェ เวะ อุเวะ () ウォ โวะ อุโวะ      
        n      
กงะ กงิ กงุ เกงะ โกงะ ギャ กงิ ยะ ギュ กงิ ยุ ギョ กงิ โยะ
ซะ จิ ซุ เซะ โซะ ジャ จิ ยะ ジュ จิ ยุ ジョ จิ โยะ
ดะ (จิ) (ซึ ซุ) เดะ โดะ ヂャ (จิ ยะ) ヂュ (จิ ยุ) ヂョ (จิ โยะ)
บะ บิ บุ เบะ โบะ ビャ บิ ยะ ビュ บิ ยุ ビョ บิ โยะ
ปะ ปิ ปุ เปะ โปะ ピャ ปิ ยะ ピュ ปิ ยุ ピョ ปิ โยะ
() ヴァ va () ヴィ vi vu () ヴェ ve () ヴォ vo ヴャ vya ヴュ vyu ヴョ vyo
      シェ ชิเย เช        
      ジェ จิเย เจ        
      チェ จิเย เจ        
  ティ ที トゥ ทู       テュ ทยู  
  ディ ดี ドゥ ดู       デュ ดยู  
ツァ สุอา ツィ สุอี   ツェ สุเอ ツォ สุโอว      
ファ ฮุอา ฟา フィ ฮุอิ ฟี   フェ ฮุเอ เฟ フォ ฮุโอ โฟ   フュ ฟู  
 

คะนะ (仮名) เป็นคำที่ใช้เรียกตัวอักษรภาษาญี่ปุ่น ซึ่งแบ่งออกเป็น ฮิระงะนะ (ひらがな) และคะตะคะนะ (カタカナ) ซึ่งรวมถึงภาษาระบบเก่า มันโยงะนะ คะนะหนึ่งตัวอักษรจะมีเสียงเฉพาะของแต่ละตัวอักษร

ตารางแสดงคะนะ
ฮิระงะนะ
และ คะตะคะนะ
นาสิก
あア かカ さサ たタ なナ はハ まマ やヤ らラ わワ んン
อะ คะ ซะ ทะ นะ ฮะ มะ ยะ ระ วะ _,_,_
いイ きキ しシ ちチ にニ ひヒ みミ   りリ ゐヰ  
อิ คิ ชิ จิ นิ ฮิ มิ   ริ (วิ)  
うウ くク すス つツ ぬヌ ふフ むム ゆユ るル    
อุ คุ ซุ ทซึ นุ ฟุ มุ ยุ รุ    
えエ けケ せセ てテ ねネ へヘ めメ   れレ ゑヱ  
เอะ เคะ เซะ เทะ เนะ เฮะ เมะ   เระ (เวะ)  
おオ こコ そソ とト のノ ほホ もモ よヨ ろロ をヲ  
โอะ โคะ โซะ โทะ โนะ โฮะ โมะ โยะ โระ (โวะ)  
  • เสียงในแถว ทะ () ออกเสียงเหมือน ท และ ต ในภาษาไทย
  • ภาษาญี่ปุ่นไม่มีคะนะสำหรับเสียง เยะ และ ยิ ซึ่งเมื่อเขียน ยิ จะใช้คะนะ "อิ" ()และ "เอะ" () เขียนติดกันอ่านแทน ยิ
  • ภาษาญี่ปุ่นไม่มีเสียงใกล้เคียงกับเสียง ล.ลิง หรือเสียง แอล (L) ใน รายชื่อเคียวอิคุคันจิ

edit @ 3 Apr 2008 21:30:11 by sangai

edit @ 3 Apr 2008 21:32:41 by sangai

ตารางตัวอักษรฮิระงะนะ

posted on 03 Apr 2008 21:15 by naligatay

 ตารางตัวอักษรฮิระงะนะ

สระ และ พยัญชนะ

yōon

อะ

อิ

อุ

เอะ

โอะ

(ยะ)

(ยุ)

(โยะ)

 

คะ

คิ

คุ

เคะ

โคะ

きゃ คิ ยะ

きゅ คิ ยุ

きょ คิ โยะ

ซะ

ชิ

ซุ

เซะ

โซะ

しゃ ชิ ยะ

しゅ ชิ ยุ

しょ ชิ โยะ

ทะ

จิ

สึ

เทะ

โทะ

ちゃ จิ ยะ

ちゅ จิ ยุ

ちょ จิ โยะ

นะ

นิ

นุ

เนะ

โนะ

にゃ นิ ยะ

にゅ นิ ยุ

にょ นิ โยะ

ฮะ

ฮิ

ฮุ

เฮะ

โฮะ

ひゃ ฮิ ยะ

ひゅ ฮิ ยุ

ひょ ฮิ โยะ

มะ

มิ

มุ

เมะ

โมะ

みゃ มิ ยะ

みゅ มิ ยุ

みょ มิ โยะ

ยะ

 

ยุ

 

โยะ

 

ระ

ริ

รุ

เระ

โระ

りゃ ริ ยะ

りゅ ริ ยุ

りょ ริ โยะ

 วะ

*** วิ

 

*** เวะ

 โวะ

 

 

-

 

 

กงะ

กงิ

กงุ

เกงะ

โกงะ

ぎゃ กงิ ยะ

ぎゅ กงิ ยุ

ぎょ กงิ โยะ

ซะ

จิ*

ซุ**

เซะ

โซะ

じゃ จิ ยะ

じゅ จิ ยุ

じょ จิ โยะ

ดะ

(จิ)*

(ซุ)**

เดะ

โดะ

ぢゃ (จิ ยะ)

ぢゅ (จิ ยุ)

ぢょ (จิ โยะ)

บะ

บิ

บุ

เบะ

โบะ

びゃ บิ ยะ

びゅ บิ ยุ

びょ บิ โยะ

ปะ

ปิ

ปุ

เปะ

โปะ

ぴゃ เปียะ

ぴゅ ปิ ยุ

ぴょ ปิ โยะ

* กับ ออกเสียงเหมือนกัน ** กับ ออกเสียงเหมือนกัน *** และ ปัจจุบันเลิกใช้แล้ว

ตัวอักษรที่ใช้สำหรับภาษาต่างประเทศ

............

............

............

いぇ(อิ เยะ ye)

............

............

うぃ(อุ อิ wi)

............

うぇ(อุ เอะ we)

うぉ(อุ โอะ wo)

(va)

(vi)

(vu)

(ve)

(vo)

(va)

(vi)

(vu)

(ve)

(vo)

............

............

............

しぇ(ชิ เยะ she)

............

............

............

............

じぇ(จิ เยะ je)

............

............

............

............

ちぇ(จิ เอะ che)

............

............

てぃ(ทิ ti)

とぅ (ทุ tu)

............

............

............

でぃ(ดิ di)

どぅ (ดุ du)

............

............

つぁ(สุ อะ tsa)

つぃ(สุ อิ tsi)

.............

つぇ(สุ เอะ tse)

つぉ(สุ โอะ tso)

ふぁ(ฮุ อะ fa)

ふぃ(ฮุ อิ fi)

.............

ふぇ(ฮุ เอะ fe)

ふぉ(ฮุ โอะ fo)

สถานะทางราชการ

ภาษาญี่ปุ่นเป็นภาษาราชการของประเทศด้วยความนิยม ซึ่งเป็นประเทศเดียวในโลกที่มีภาษาญี่ปุ่นเป็นภาษาราชการเต็มตัว(ไม่มีการใช้ภาษาต่างประเทศในวงราชการ) ภาษาญี่ปุ่นมีแบบภาษาที่เรียกกันว่ามาตรฐาน 2 แบบ คือ เฮียวจุงโงะ(標準語, hyōjungo?, ภาษามาตรฐาน) ซึ่งเป็นภาษาที่ใช้กันโทรทัศน์ และ เคียวซือโงะ(共通語, kyōtsūgo? ภาษาร่วม) ซึ่งเป็นภาษาที่ใช้กันอย่างไม่เป็นทางการ

สำเนียงท้องถิ่น

ภาษาญี่ปุ่นมีสำเนียงท้องถิ่นมากมายดั่งเช่นประเทศอื่นๆในโลก โดยสามารถแบ่งออกเป็นใหญ่ๆได้ 3 ประเภท คือ

  • แบบโตเกียว หรือ โตเกียวชิกิ(東京式) สำเนียงทางการ ซึ่งพูดกันในฝั่งตะวันออก หรือ ฮิงาชินิฮ่ง(東日本)ของญี่ปุ่น
  • แบบเคฮัง หรือ เคฮังชิกิ(京阪式) ซึ่งพูดกันในฝั่งตะวันตก หรือ นิชินิฮ่ง(西日本) และ
  • แบบคิวชู ซึ่งบางครั้งจะยุบรวมกับแบบเคฮัง เนื่องจากเป็นเป็นส่วนหนึ่งของนิชินิฮ่ง

สำเนียงญี่ปุ่นสามารถแบ่งออกได้เป็นดังนี้

ญี่ปุ่นตะวันตก

  • สำเนียงฮอกไกโด
  • สำเนียงโทโฮะกุ หรือ สำเนียงภาคอีสานของญี่ปุน (ได้รับอิทธิพลทั้งแบบตะวันตกและแบบตะวันออก)
  • สำเนียงคันโต
  • สำเนียงโทไกโทซัง หรือ สำเนียงนิชิคันโต(คันโตตะวันตก)
  • สำเนียงฮัจจิโจว

ญี่ปุ่นตะวันตก

  • สำเนียงโฮะกุริกุ
  • สำเนียงโทไกโทซัง
  • สำเนียงคิงกิ หรือ สำเนียงคันไซ (สำเนียงที่นิยมกันในหมู่ดาราตลกญี่ปุ่น)
  • สำเนียงจูโงะกุ
  • สำเนียงอุงบะกุ
  • สำเนียงชิโกะกุ
  • สำเนียงคิวชู หรือ สำเนียงแบบคิวชู
ตัวอักษรตัวอักษรในภาษาญี่ปุ่นสามารถจำแนกออกเป็นสองกลุ่ม คือ ตัวอักษรที่ใช้แทนเสียง ซี่งได้แก่ ฮิระงะนะ และ คะตะคะนะกับ ตัวอักษรที่แสดงความหมาย ที่เรียกว่า คันจิ โดยใช้ร่วมกับตัวเลขอารบิก และตัวอักษรโรมัน ซึ่งจะมีความหลากหลายมากกว่าภาษาที่ใช้ในประเทศใกล้เคียง เช่น ภาษาจีนซึ่งใช้ตัวอักษรจีน เป็นหลัก ส่วนภาษาเกาหลีก็จะใช้อักษรฮันกุลเป็นหลักอย่างไรก็ดี เนื่องจากตัวคันจิซึ่งญี่ปุ่นรับมาจากภาษาจีนนั้นมีจำนวนมาก และบางครั้งมีการใช้ตัวอักษรที่คนส่วนใหญ่ไม่รู้จัก รัฐบาลโดยกระทรวงศึกษาธิการจึงได้กำหนดมาตรฐานของตัวคันจิ ซึ่งเรียกว่า โจโยคันจิ ประกอบด้วยตัวอักษร 1,945 ตัว เป็นตัวคันจิที่คนญี่ปุ่นทั่วไปรู้จัก โดยไม่จำเป็นต้องเขียนคำอ่านกำกับไวยากรณ์โครงสร้างประโยคในภาษาญี่ปุ่นพื้นฐานประกอบด้วย ประธาน + กรรม + กริยา โดยแต่ละส่วนจะมีคำช่วยที่ใช้เชื่อมแต่ละส่วนเข้าด้วยกัน ดังจะได้เห็นจากไวยากรณ์พื้นฐานดังต่อไปนี้รูปประโยคบอกเล่าพื้นฐาน

คำนาม 1 + + คำนาม 2 + です。

มีความหมายว่าคำนาม 1 นั้นคือ คำนาม 2 ตัวอย่างเช่น

わたしは ソムチャイです。

ฉันชื่อสมชาย
わたしは タイ人(じん)です。 ฉันเป็นคนไทย
ในโครงสร้างประโยคนี้ใช้ (อ่านว่า วะ ไม่ใช่ ฮะ) เป็นคำช่วยใช้ชี้หัวข้อเรื่องที่กำลังจะพูด ในที่นี้คือ "ฉัน" ประโยคบอกเล่าสามารถเปลี่ยนให้เป็นประโยคคำถามเพื่อถามว่าใช่หรือไม่ โดยการเติม ลงท้ายประโยค เวลาพูดให้ออกเสียงสูงท้ายประโยค ตัวอย่างเช่น

あなたは 日本人(にほんじん)ですか?

คุณเป็นคนญี่ปุ่นใช่หรือไม่
- いいえ、中国人(ちゅうごくじん)です。 ไม่ใช่, เป็นคนจีน
คำศัพท์

わたし

ฉัน
あなた คุณ
タイ人 คนไทย
日本人 คนญี่ปุ่น
アメリカ人 คนอเมริกัน
中国人 คนจีน
はい ใช่
いいえ ไม่ใช่
ประธาน + + กรรม + + กริยา
 มีความหมายว่า ประธานกระทำกริยากับกรรม ตัวอย่างเช่น

わたしは ごはんを 食()べます。

ฉันกินข้าว
かれは 本(ほん)を 読()みます。 เขาอ่านหนังสือ
ในโครงสร้างประโยคนี้ จะเห็นว่าเราใช้คำช่วย ต่อท้ายคำที่ทำหน้าที่เป็นกรรมของประโยคคำศัพท์

ごはん

ข้าว
หนังสือ
食べます กิน
読みます อ่าน
かれ เขา(ผู้ชาย)
かのじょ เขา(ผู้หญิง)
 กริยารูปอดีต และปฏิเสธในภาษาญี่ปุ่นนั้นจะมีการผันรูปของกริยา ไปตามเวลาเช่นเดียวกับภาษาอังกฤษ นอกจากนั้นในประโยคปฏิเสธจะมีการผันกริยาเพื่อแสดงความหมายว่า "ไม่" อีกด้วย หลักการผันกริยามีดังนี้

รูปปัจจุบัน บอกเล่า

รูปอดีต บอกเล่า รูปปัจจุบัน ปฏิเสธ รูปอดีต ปฏิเสธ
ーます ーました ーません ーませんでした
()べます 食べました 食べません 食べませんでした
()みます 飲みました 飲みません 飲みませんでした
()ます 見ました 見ません 見ませんでした
 

きょう テレビを 見ます。

วันนี้จะดูโทรทัศน์
きのう テレビを 見ました。 เมื่อวานดูโทรทัศน์
きょう テレビを 見ません。 วันนี้จะไม่ดูโทรทัศน์
きのう テレビを 見ませんでした。 เมื่อวานไม่ได้ดูโทรทัศน์
คำศัพท์

見ます

ดู
テレビ โทรทัศน์
きょう วันนี้
きのう เมื่อวาน
あさって วันมะรืน
การใช้คะตะคะนะมีสัญลักษณ์ 48 ตัว ในยุคแรกรู้จักในนาม การเขียนของผู้ชาย คะตะคะนะใช้กับคำยืมที่ไม่ได้มาจากภาษาจีนเป็นส่วนใหญ่ รวมทั้งการเลียนเสียง ชื่อจากภาษาอื่น การเขียนโทรเลข และการเน้นคำ (แบบเดียวกับการใช้อักษรตัวใหญ่ในภาษาอังกฤษ) ก่อนหน้านั้นคำยืมทั้งหมดเขียนด้วยคันจิ ใช้ในหลายกรณี ได้แก่
  • ใช้เขียนคำที่ยืมมาจากภาษาต่างประเทศ ชื่อชาวต่างประเทศ และชื่อสถานที่ในต่างประเทศซึ่งเป็นวิสามานยนาม เช่น ホテル (โฮะเตะรุ หรือ Hotel)
  • ใช้เขียนคำซึ่งเลียนเสียงในธรรมชาติ เช่น ワン ワン (วัง วัง เสียงเห่าของสุนัข)
  • ใช้เขียนชื่อญี่ปุ่น (和名) ของสัตว์และแร่ธาตุ เช่น カルシウム (คารุซิอุมุ หรือ แคลเซียม)
  • ใช้ในเอกสารใช้ยุคก่อนส่งครามโลกครั้งที่สอง (ใช้ร่วมกับตัวอักษรคันจิ)
  • ใช้ในโทรเลข และระบบคอมพิวเตอร์ในช่วงก่อนเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2531 ซึ่งยังไม่มีการใช้ระบบตัวอักษรหลายไบต์ (เช่น ยูนิโคด)
ที่มาตัวอักษรคะตะคะนะนั้นถูกสร้างขึ้นในยุคเฮอัน (平安時代) โดยนำมาจากส่วนหนึ่งของตัวคันจิพัฒนามาจาก[[]] อักษรจีนที่ใช้โดยพระภิกษุเพื่อแสดงการออกเสียงอักษรจีนที่ถูกต้องเมื่อประมาณ พ.ศ. 1400 ในช่วงแรกมีสัญลักษณ์หลายตัวที่แสดงเสียงเดียวกัน แต่เมื่อเวลาผ่านไป อักษรถูกปรับปรุงให้ดีขึ้น ราว พ.ศ. 1900 มีสัญลักษณ์ 1 ตัว ต่อ 1 พยางค์เท่านั้น คำว่า คะตะคะนะ หมายถึงอักษรพยางค์ที่เป็นส่วน (ของคันจิ)

 

edit @ 3 Apr 2008 21:24:30 by sangai